donderdag 25 februari 2016

Spinnekop en baardaapjes

Dit verhaal begint eigenlijk al ergens in november afgelopen jaar. Op het kunstencentrum waar ik werk zijn de conciërges namelijk aan het opruimen geslagen en één van de hen vertelde me destijds dat hij tijdens dat opruimen in het textiellokaal bijna een heel raar gevaarlijk ding op z'n hoofd had gekregen, een soort rol met allemaal naalden erin. "Toch niet een kaardemolen?", vroeg ik.. "Hebben wij een kaardemolen!?! Zeg me alsjeblieft niet dat je die hebt weggegooid!" 
Dat bleek niet het geval, al was de conciërge volgens mij wel enigszins verbolgen over het feit dat ik enthousiaster was over dat 'ding' dan dat ik medelijden met hem had over het bijna-ongeluk. (wat ik óók had hoor. Je zult het maar tegen je gezicht aan krijgen!) Maar toch, goh, wat leuk, een kaardemolen in het gebouw!
Al heel snel daarna plopte een tweede vraag bij me binnen. Een lieve vriendin van ons uit België heeft namelijk eigen schaapjes, wat zou er eigenlijk met die vacht gebeuren? 
Nou, niet veel, bleek een paar weken later toen we een gezamenlijk etentje hadden en ik er naar polste. Het zijn geen witte schapen dus na het scheren in mei worden de vachten gewoon weggegooid. Als ik wilde mocht ik er wel van hebben. 
Eeuuh...Dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen, want langzaam begon er een verlangen in me op te borrelen. Wat lijkt het me leuk om een trui te breien van een schaap dat ik zelf rond heb zien lopen, het hele proces in eigen hand. Hoe heerlijk nostalgisch is dat!
Maar ja, daar zitten natuurlijk nog wel een paar stappen tussen.

Toen ik deze nieuwe gedachte eens deelde in één van mijn cursusgroepen kreeg ik meteen bijval en allerlei verhalen van Jeannette, een van m'n cursisten die vroeger klaarblijkelijk veel met wol had gewerkt (wassen, spinnen, verven, breien) zodat ik helemaal enthousiast werd en meteen vroeg of ze me misschien t.z.t. spinnen kon leren. Wat ze wel zou willen proberen, al was het voor haar inmiddels ook al heeel erg lang geleden.

Wat ik níet had verwacht, was dat ik afgelopen maandag een grote verrassing van haar kreeg. Jeannette had een spinnewiel voor me geregeld, gratis en voor niks. Afkomstig van een lieve vriendin van haar, Marleen.

Ik was er helemaal beduusd van. Kan niet geloven dat dit me zomaar in m'n schoot wordt geworpen! Wat een cadeau!! Het is een Louët, en ik ben er heel, héél erg blij mee! Dankjewel lieve Jeannette én Marleen. Dankzij jullie is de cirkel zowat rond. Nog een paar maanden en de schaapjes worden geschoren, krijg ik les en wordt ik een aspirant spinnekop! Ik zou willen dat het al zover was. Naar wat ik begrijp is het behoorlijk verslavend en ik moest Jeannette beloven dat ik niet té ver in de wol zou zakken maar dat ik gewoon door bleef gaan met het geven van de keramiekcursussen. Dat beloof ik!




Van een totaal andere orde maar voor de gelegenheid hier ter afsluiting, een link naar een stukje dat m'n zus Mirjam heeft geschreven voor onze gezamenlijke (andere) blog. Het gaat over haken en past daarom zeker óók hier. Wilde jullie die baardaapjes niet onthouden.
Fijne dag!


maandag 22 februari 2016

De eerste Oma-chinesokken!

Na m'n vorige berichtje kreeg ik meteen een telefoontje van Bertus, de verkoper van de sokken-breimachine. Hij was een beetje bezorgd dat ik misschien het gevoel had gekregen dat ik een miskoop had gedaan omdat het allemaal nog niet zo wilde lukken de eerste keer. En dat ik best nog een keertje bij hem langs mocht komen om les te krijgen. Lief hè?

Het idee van een miskoop heb ik helemaal niet. De sokkenbreimachine zelf doet het prima, maar alle handelingen vergen even wat oefening. Het is net als met.. euh.. rolschaatsen misschien, of fietsen.. je moet het een beetje onder de knie krijgen en dat gaat soms met vallen en opstaan, en een beetje frustratie. Maar je weet óók dat als je het eenmaal onder de knie gaat krijgen, het heel leuk gaat worden. En als het gevoel ervoor er eenmaal zit vergeet je ook weer dat je ooit met al die eerdere kleine stapjes zo geworsteld hebt.

Bewijs van bovenstaande foto is dat ik me niet zo heel snel uit het veld laat slaan, de tweede sok is afgekomen!! En het goede nieuws is.. dat ging veeeel makkelijker dan de eerste. Zelfs met afleiding tussendoor. Dit keer lukte het in drie uur. (Op m'n gemakje met check, check, dubbel check.)
Weer met de teen op begonnen en ik hoefde niet eens YouTube erbij te hebben, kon het al helemaal uit m'n hoofd. Eén keer een steekje laten vallen bij de teen, wat ik gelukkig meteen zag dus dat was zo verholpen. En één keer een stomme fout gemaakt bij de hiel, waar je eigenlijk steeds op en neer breit over een halve ronde maar waar ik (door die afleiding) per abuis juist dóórbreide. Daar moest ik wat steekjes uithalen maar dat gaat een stuk makkelijker dan steken ophalen.

O ja, en ik moet nog leren om op de teller te letten (of op te schrijven hoeveel rondes ik bij een eerdere sok heb gedaan) want de tweede sok is net een stukje langer geworden dan de eerste. Ach ja.
Overigens heb ik het boordje nog met de hand gedaan, net als de eerste sok. Die ribber (de bovenste inplaatsbare schijf die de averechtse steken doet) en ik gaan binnenkort eens uitgebreid kennismaken via een compleet geribbelde sok, zoals het voorbeeld van Bertus. Voor nu wilde ik het lot niet al te veel tarten, net nu alles zo lekker ging.

Bij deze tweede sok merkte ik dat ik veel meer oog kreeg voor de kleine signalen. Zodat ik bijvoorbeeld op tijd de gewichten verplaatste, of automatisch al met m'n vingers langs de naalden ging om te voelen of ze wel open stonden. En dat je niet steeds elk stapje op de video hoeft te bekijken scheelt ook een hoop tijd. Je hebt de stappen al meer in je hoofd.

Vandaag de eerste draag-dag. Ik moet nog ervaren of deze 72-steken cilinder voor mijn smalle voeten in enkel gladde steek niet net iets te wijd is. Ik moet nog ervaren of het na een dag dragen niet teveel gaat lubberen. Als alternatief vertelde Bertus dat ik anders een 54-steken cilinder bij kon kopen, die accordeert met de ribber die ik al heb. Ik hou de optie voorlopig nog in beraad. Voor nu ben ik in ieder geval al heeeel trots op m'n eerste snelle bontesokken! Lekker warm met al die regen buiten!

zaterdag 20 februari 2016

breimachine of brij-machine?

O jongens, jongens. De praktijk met m'n nieuw verworven breimachine gaat nog niet helemaal over rozen! Het blijkt een vak apart, daar ben ik inmiddels al wel achter. Het lijkt allemaal zo makkelijk op de filmpjes maar dat is dus niet louter de machine, het is ook de vaardigheid van de gebruiker zelf! En die vaardigheden heb ik nog niet helemaal in de vingertoppen. Vlieguren maken dus!

Toen dinsdag de goede naalden arriveerden had ik maar heel even de tijd voor een eerste spin voor ik weer naar m'n werk moest. Dat het toen niet meteen lukte weet ik aan ongeduld en tijdgebrek. Pas op donderdag kon ik er eens even goed voor gaan zitten, met het plan een "cast on sack" te maken, dat had ik op YouTube gezien. Het is feitelijk een zakje met lusjes bovenaan zodat je niet elke keer dat rare korfje hoeft te gebruiken wat het opzetten van de steken een heel stuk eenvoudiger maakt. Bovendien kun je er dan zogenaamde soft weights in hangen, in plaats van dat er gewichten onderaan je werk bungelen (hoewel dat ook nog steeds kan.) Leek me een goede eerste oefening.

Nou, dat is uiteindelijk gelukt, maar ben wel 3x overnieuw begonnen. Elke keer kwam ik een stukje verder, dat wel. Maar het is behoorlijk frustrerend om steeds maar wéér het werk uit te halen en opnieuw te beginnen. Voelde me nog zo'n groentje vol met beginnersfouten.

Zaterdag de tweede ronde, dit keer voor een sok. En dan niet een sok zoals Bertus het me had voorgedaan, maar eigenwijs anders. Ik wilde een bontesok, en ook van de teen omhoog en grotendeels glad, afgezien van een ribbel bij de boord. Goh, heb je een dagje?

Ook hier ben ik een paar keer overnieuw begonnen, misschien wel 5 keer! Maar er moest en zou een sok uitkomen!! De start bij de teen is nou niet meteen het makkelijkste gedeelte, maar uiteindelijk had ik 'm te pakken. En ik moet zeggen, bij iedere poging gingen de voorgaande stappen sneller, er zat progressie in!!

Maar ook bij de makkelijkere stukken gebeurde er wel eens iets wat het vloeken waard was. Laten we zeggen dat ik behoorlijk heb kunnen oefenen op het ophalen van meerdere gevallen steken. Meer dan eens! En ik had toch echt de gewichten eraan hangen.

Maar toen op het einde van de dag ook de ribber lastig ging doen raakte m'n geduld een beetje op. Kom op zeg, ik wéét dat het aan mij ligt want ik heb bewegend beeld waarop bewezen wordt dat de machine het echt wel kán!! Maar toch, na uren zwoegen, opnieuw beginnen, steken redden en doorzetten was ik toe aan resultaat!

Dan maar geen automatisch boordje hoor, als we zo gaan beginnen!!

Dan sjoemel ik er voor nu wel even een met de hand gebreid boordje aan, zodat ik ein-de-lijk eens kan passen en vergelijkend warenonderzoek kan plegen.

Links de machinesok, rechts een van de pennen. Toch wel een zeker verschil. 
  • Allereerst de maat. De machinesok is breder en een beetje stugger in vergelijking (ik had de stekenspanning op 5 gezet dus ik vermoed toch wel dat ik qua stugheid niet veel smaller kan.) Ik vrees voor mijn voet wellicht toch een beetje te breed. Tenminste, in zo'n gladde sok als deze zonder ribbel.
  • De machinesok ziet er ook gladder uit, maar dat kan ook een kwestie zijn van een keer wassen en dragen. Moet ik nog ondervinden.
  • De hiel en teen zijn bij de machinesok mooier afgewerkt, dat is ontegenzeggelijk waar. 
  • En ondanks al het geploeter van nu gaat het met een machine ook een heel stuk sneller. 
Ik denk dat ik pas echt kan oordelen of de sok te ruim zit als ik er een dagje op rondloop. Bij de voet lijkt het te passen maar bij m'n enkel voelt ie toch tamelijk lossig. 
Maar dan moet ik toch echt eerst nog een tweede breien!! Lijkt me typisch iets voor een regenachtige zondag! Wordt vervolgd.

zaterdag 13 februari 2016

De onverwachte wending

Deze afgelopen week begon met een onverwachte wending. Ik was vrij vanwege de carnavalsvakantie en het weer was bij de start daarvan bar en boos. Met als gevolg dat ik heerlijk binnen bleef zitten. 
Precies op dat moment, met redelijk wat vrije tijd en enigszins beperkt in m'n activiteiten, werd ik geattendeerd op een artikel in Buitenleven (2016-1) over het bestaan van sokkenbreimachines.
Werkelijk? Bestaan die? .. Nou,....blijkbaar wel dus, die bestaan!
En niet alleen bestaan ze, ze zijn ook nog eens hartstikke prachtig en betoverend. Tenminste, dat ondervond ik zelf. Ik werd betoverd. Vooral nadat ik op YouTube bewegende beelden ervan zag. Hypnotiserend, mysterieus, nostalgisch. Zo effectief in al hun historische eenvoud. Ik geloof dat ik àlle filmpjes heb bekeken die er te vinden waren, en dat zijn er best veel. Lang leve de regenachtige vakanties!
Nieuwsgierig naar de beschikbaarheid van zulke apparaten hier, google-de ik verder en kwam er al snel achter dat je eigenlijk alleen toegewezen bent op een antiek exemplaar want nieuw worden ze in deze tijden en contreien niet meer gemaakt. Moeilijk te vinden zijn ze trouwens verder niet want de werkplaats van Bertus van Manen uit Gelderland staat er vol mee. Werkend en wel. Maar ja, aan antiek hangt ook een prijskaartje.
En daar begon het dilemma die bijna een week vol slapeloze nachten duurde.

Zal ik, of zal ik niet?

Ik heb wat afgewikt -en gewogen. Verstand en gevoel laten spreken. Zaken laten bezinken. Gemaald en gepiekerd. Met mensen de voors en tegens besproken. Maar het liet me niet los. Want zeg nou zelf.. een SOKKEN breimachine. Hoe cool is dat!! 

Dus ja.. Ik heb uiteindelijk m'n potje voor onvoorziene leuke dingen aangesproken, Bertus opgebeld voor een afspraak en vandaag naar Harskamp, Gelderland gereden. Het was onvermijdelijk!

En wat een ochtend! Het zicht op zoveel oude machientjes, de een nog mooier dan de ander. Bertus heeft er in de 5 jaar dat hij er nu mee bezig is behoorlijk wat bij elkaar verzameld. Hij knapt ze met veel liefde en geduld op en verkoopt ze vervolgens mét garantie en uitgebreide uitleg over de werking. En wat ook wel fijn is, mochten er onvoorziene problemen opspelen dan kun je altijd bij hem terecht.

Hier zijn we bezig met een oefensok op mijn gekochte machine. Een "Gerard Holland" uit 1920-1930. Een groot deel van de uitleg heb ik op video opgenomen en met toestemming van Bertus mag het gedeeld worden. Deze uitleg is ook toepasbaar voor andere Europese sokkenbreimachines, dus dat is handig.
4 Delen zijn het geworden. En nét niet alles staat erop want toen bleek m'n kaart vol, maar het overgrote deel wel.

Deel 1: Over het stellen van de ribber en het plaatsen van de cilindernaalden voor de opzet (om en om)
Deel 2: Over het doorvoeren van het garen (afval én sokkengaren), het inhangen van de korf, het breien van het aanloopstukje, het breien van de boord, het instellen van de stekengrootte, het plaatsen en instellen van de ribbernaalden naar 1:3.
Deel 3: Over het breien van de pre-hiel met het weghalen van de helft van de ribbernaalden, en het grootste gedeelte van het breien van de hiel op enkel cilindernaalden en alle aanpassingen die daarbij horen.
Deel 4: Over het afmaken van de hiel en het stuk richting teen, gedeeltelijk weer op ribbernaalden. Net bij de teen aangekomen was m'n fotokaart vol dus het maakproces daarvan staat er niet op, maar zo erg is dat verder niet want de handelingen van de teen zijn precies gelijk aan die van de hiel. (wellicht dat ik zelf tzt daar het vervolg van opneem om het helemaal compleet te maken.)

Behoorlijk voldaan weer naar huis gereden, met m'n prachtige nieuwe aanwinst op de achterbank. Al had ik wel een klein beetje pech. Bij thuiskomst bleek dat Bertus per abuis de verkeerde naalden mee had gegeven. Dus de machine staat nu wel in de woonkamer te pronken, maar ik kan er nog even niets mee tot komende week de goede naalden per post volgen. Nog nét even een lesje in geduld!!  Ai!

Maar verder voel ik me evengoed de trotse eigenaar van een heuse sokkenbreimachine. Of liever gezegd een "Oma-chine", want gezien haar leeftijd mag ik het wel een omaatje noemen, nietwaar?



P.S. Voor wie intussen ook een beetje geïnteresseerd is geworden, toevallig is er volgende maand een sokkenbreimachine-bijeenkomst, bij Bertus in de werkplaats. Dan zijn er demonstraties en kun je ongedwongen lekker al het moois afkijken. Ook leuk als je niet van plan bent om zo'n breimachine te kopen!
undefined

maandag 8 februari 2016

Fair isle sampler ll: update

De voorjaarsvakantie is al begonnen hier. En zonder carnavalsplannen (...niet iedereen in het Brabantse is ook automatisch liefhebber van carnaval hoor...) strekt het zich uit als een heerlijke vrije week. Wel veel te doen, maar alles is verschuif- of inwisselbaar. Dat zorgt ervoor dat ik dus eigenlijk kan doen en laten wat ik wil. 
En vandaag had ik ei-gen-lijk in de moestuin willen werken, maar het is behoorlijk stormachtig met flinke plensbuien af en toe, dus dat werd moeiteloos ingewisseld voor een half dagje breien.

Ik liep een paar weken achter op m'n Fair Isle sjaal. Een Kal-project (knit-a-long) wat in september jl. is gestart. (Zie ook hier) We zitten bijna op het eind en eerlijk gezegd mag ie van mij zo onderhand ook wel af zijn. Maar dan moet ik niet blijven achterlopen natuurlijk. Dus nestelde ik me vandaag heerlijk met dekentje, poes Wurre én breiwerk op de bank. Terwijl buiten de wind en regen rondgierden.
Er zijn slechtere manieren om je vakantie mee te starten. Véél slechtere manieren.

Als het goed is kan ik in maart het eindresultaat laten zien. Voor nu ben ik in ieder geval weer helemaal bijgebreid... haha, grappig woord.. bijgebreid.
Aláááf!