dinsdag 12 september 2017

Bontesokken voor Joost

M'n jongste neefje vierde afgelopen week zijn verjaardag. En een bijzondere verjaardag ook nog want hij werd 18, officieel meerderjarig. En net als zijn oudere broer vorig jaar, wilde hij graag een paar bontesokken als cadeau. Stiekem maakt m'n tantehart dan een klein sprongetje want hoewel ik mezelf uiteraard nog hartstikke jong en hip voel is het een extra bevestiging als de generatie onder je dat subtiel bevestigt. Of in ieder geval, m'n sokken zijn goedgekeurd. Voor mij is dat voor de goede orde dus hetzelfde.

Aangezien de afgelopen dagen een beetje afwijkend verliepen kwam ik er pas de dag vóór het feestje aan toe. Dat zorgt altijd wel voor de gewenste druk, nietwaar?  Haalde alle wol van stal, maakte de werkruimte vrij en begon vol goede moed aan het opzetten van de steken op m'n mooie antieke sokkenbreimachine. Op geen enkele andere wijze is het mogelijk om sokken anders binnen één dag af te krijgen. Hoe snel je ook kunt breien.

Maar net als de vorige keren heb ik nog steeds een beetje onmin met het apparaat. Ze is een beetje gevoelig, laat snel haar steekjes vallen, vooral in combinatie met de ribber. In de zomer had ik haar eens opnieuw in de olie gezet in de hoop dat dat het probleem zou verbeteren, maar dat bleek niet het geval. Ben 5 keer opnieuw begonnen en raakte behoorlijk gefrustreerd. Ik was werkelijk héél dicht bij opgeven voor die dag, maar besloot eerst maar eens een lange boswandeling te maken met de hondjes, zowat de beste remedie voor álles.

Nog één poging daarna en toen lukte het wonderwel. Nou ja, bijna helemaal. Bij de teen van de eerste sok viel er tóch weer een steekje, maar dat gaatje heb ik later met het instoppen van alle draadjes weggemoffeld. De tweede sok ging helemaal goed.


 's Avonds nog alle draadjes ingestopt en de teen dicht gemaasd, en voldaan naar bed. Ziezo, dat is op het nippertje toch maar mooi gelukt. Mijn reputatie als tante is nog intact! Hoezee!

Sokkenpaar #24
Maat: 44 voor Joost.
Wol: Verschillende kleuren en merken sokkenwol.
Hiel: Short row
Techniek: CSM 72, cuff down
Aantal toeren: Boord 20, been 95, voet 66

maandag 4 september 2017

Bontewol op Instagram

Een maand geleden heb ik een Instagram account aangemaakt voor Bontewol. Opeens had ik daar zin in, vooral voor de kleinere berichtjes tussendoor. Hier op de blog heb ik toch over het algemeen pas de neiging wat te schrijven als ik op z'n minst een heel stuk opgeschoten ben met iets. Soms zit daar best wel een poos tussen en dat voelt wel eens een beetje stil. Vandaar.
Instagram is daarnaast vooral een fantastische plek om inspiratie op te doen. Dus mocht je willen weten wat er spookt, schroom dan niet om eens langs te komen. Je kunt er zelfs meteen al naar toe als je deze link volgt.
Dan zul je zien dat ik er net m'n eerste brei-video op heb gezet. Ik ben namelijk bezig met een paar geribbelde sokken. 3:1 waarbij ik dus steeds moet wisselen tussen rechts en averechts. Als je op de continentale manier breit gaat dat een stuk sneller omdat je heel snel van draad voor en achter kunt wisselen. (En de rechtse steken zijn continentaal echt supersnel.) Maar de averechtse steken zijn dan weer net ietsjepietsie omslachtiger. Ik kan ze heel goed hoor, daar niet van, maar heb tóch een manier uitgevogeld waardoor ze alsnog een heel stuk simpeler worden. Tenminste, dat vind ik dan.
Op de blog zal ik er nog wel over schrijven om het proces uit te leggen maar dat kan nog wel eventjes duren, de sokken worden heel lang...haast kniekousen. Ik ben nog niet eens op de helft daarmee.

Nee, kom maar gewoon op Instagram langs, da's veel makkelijker.

Verder hád ik dit berichtje eigenlijk gister al willen posten. 3 september was namelijk de verjaardag van mijn breiende oma. De postume aanstichtster van al m'n brei-activiteiten de laatste jaren. Ze moest eens weten... Als ze niet ongeveer 20 jaar geleden was gestorven was ze nu 115 geworden. Mooie getallen. Ter ere van haar was het mooi geweest als ik het niet vergeten was.
(In mijn verdediging, ik heb een mond vol hechtingen na een lange zit bij de paradontoloog en ben best wel een beetje zielig.) Zullen we net doen of het vandaag de 3e is?

donderdag 17 augustus 2017

Vlieland sokken

Deze zomer kom ik niet veel aan breien toe. Dat zit zo.
Bijna ieder jaar verzin ik in de vakantie wel een "project" om te doen. Zo ben ik een keer een hele zomer lang bezig geweest met het bouwen van het prachtigste kippenhok óóit, of zoals 2 jaar geleden dus het project "leren sokken breien", waaruit deze Bontewol-blog is ontstaan. Vorig jaar mocht ik van mezelf lekker aanrommelen met het verven van wol uit (plantaardig) materiaal en een beetje spinnen. Maar déze zomer had ik weer een iets serieuzer project op het menu staan. Namelijk het doen van een heuse grote Groene Zomer Schoonmaak in huis. Dat was nodig en ik kan je vertellen dat het ook heel veel werk is...en ook dat ik daarbij niet de rust vond om daarnaast ook nog eens een paar sokken op de pennen te zetten. Tja...

Maar gelukkig zijn er in die lange zomer óók vakanties. Ik had er 2 op de planning staan. De eerste was met man en hondjes kamperen in Frankrijk, en hoewel ik daarvoor wel wat sokkenwol had ingepakt kwam er van breien niets terecht, veel te druk met vakantie vieren. De tweede vakantie was een lang weekend naar Vlieland met de hondjes om een goede vriend op te zoeken die daar in de zomer al jaren op een huis past.

Voor mij was het de 4e keer dat ik zo naar Vlieland trok en zo langzamerhand voelt het steeds meer als eventjes thuiskomen. Het eiland is inmiddels bekend en dat maakt het geheel zoveel meer ontspannen. De meeste tijd ben ik met de hondjes op pad geweest, veel fietsen en wandelen en uitwaaien en bijtanken. De zee is niet mijn natuurlijke biotoop maar door Vlieland heb ik ervan leren houden, en de hondjes blijken inmiddels ook échte zeehondjes te zijn, zo uitgelaten en jolig worden ze ervan. Maar er waren óók perioden met regen. Daarop had ik al geanticipeerd door vooral niet m'n sokkenwol te vergeten!

Na 4 dagen terug op de boot was ik al een flink eind op weg. Niet dat het ál die tijd geregend had hoor, maar door de rust en de vrijheid was er vanzelf óók meer ruimte gekomen, en zin. Dus vandaar.

Eenmaal weer thuis kon ik dat zowaar een beetje vasthouden. De taken van de Zomerpoets werden weer hervat maar 's avonds nam ik ook af en toe eens de tijd om weer een paar toeren te breien.

Waarbij Cousje er vaak voor zorgde dat ik nog wat langer bleef doorgaan dan oorspronkelijk de bedoeling was geweest. Daar groeien ze wel van kan ik verklappen.

Voor ik het door had waren ze al van de pennen af en kon ik aan de afterthought hielen beginnen.

Viel dat nét even mooi samen met een klein griepje. Niet dat dát nou zo leuk was, maar de sokken hadden daardoor even geen concurrentie van andere klusjes. En zo had ik al binnen 2,5 week toch maar mooi weer een nieuw paar sokken in bezit. M'n Vlieland-sokken! Want zonder dat heerlijke eiland zou ik nóóit begonnen zijn. Wat een fijn souvenir!

Zo kan de herfst rustig beginnen, al zou ik het eerlijk gezegd op prijs stellen als dat nog éventjes duurt.

Sokkenpaar #23
Wol: Drops Delight, kleur 02 en 08, afwisselend 5 toeren per kleur.
Pen: Rondbreinaald 80 cm. Dikte 2,5
Hiel: Aangepaste Forethought/Afterthought/Shortrow hiel (Wigje 6 en 4)
Techniek: 2 tegelijk, teen-op. Continental style

donderdag 16 maart 2017

Achter de schermen

Ik weet niet hoe het met de meeste breiers zit, maar ik vermoed dat er bij iedereen over het algemeen wel meerdere projecten tegelijk op de pennen staan. Hier is dat tenminste wel het geval. Soms begin ik ergens fanatiek aan maar gaandeweg blijft het opeens ergens steken en wordt het voor een poosje weggelegd. Ondertussen wordt er op andere pennen weer een nieuw werkje opgezet, enz. enz.
In het Engels hebben ze daar een mooie afkorting voor. "WIP", work in progress. En dat staat voor álles wat nog in een staat van ontwikkeling is, daar vallen breiwerkjes dus óók onder.

Mijn langstdurende WIP is zonder twijfel een hondentruitje met kabels. Als blogbericht heb ik het zelfs voor 3/4 al eindeloos lang als concept op m'n computer staan, maar het laatste eindje afbreien komt er maar steeds niet van. Alleen de boordjes hoef ik inmiddels nog maar.

Wat waarschijnlijk voor een groot gedeelte meetelt is dat mijn hond Raafje, he-le-máál niet zit te wachten op zo'n passend gebreid hondentruitje, hoe mooi bekabeld die misschien ook is. Ze loopt liever te blauwbekken dan dat ze daarmee rond moet lopen. Eenmaal aangetrokken blijft ze steevast stokstijf staan en verroert geen poot meer. Dat vertraagt de motivatie enigszins. Zie je die blik in haar oogjes? Overduidelijk toch?!

Verder staan ook m'n verfmonster-sokken al behoorlijk lang op de pennen. Meer dan een half jaar. Ik ben daar al wel een stukje verder mee opgeschoten sinds ik er begin augustus voor het eerst over schreef maar ook daar ben ik gaandeweg een beetje blijven steken.
Want eenmaal aanbeland bij de hiel dacht ik maar steeds: "Daar moet ik even een lekker rustig moment voor uitkiezen." En die rustige momenten blijken tot op heden nooit samen te vallen met verfmonstersokken-zin. Gek is dat.

M'n meest belachelijke WIP is misschien wel een project dat afgeleid was van die verfmonster-sokken. Want die sokken werden inmiddels zo bijzonder met al dat fair-isle, dat ik me onder het breien afvroeg of ik ze daadwerkelijk zou gaan aantrekken voor dagelijks gebruik....of misschien beter eenmaal af meteen in een lijstje zou stoppen en aan de muur hangen. Als afgeleide bedacht ik dus maar simpelere verfmonster-sokken. Alle restjes gebruiken en een soort strepensokken daarvan maken.
Maar verder dan de tenen ben ik nog niet gekomen. Zo liggen ze al mááááánden te liggen. Als twee kleine buideltjes die zelf nog maar amper lijken te beseffen dat ze ooit sokken moeten worden. Het is gewoon zielig eigenlijk.

Iets recenter opgezet zijn een extra paar polswarmers. Eerder breide ik deze al in prachtig Noro-garen en die bevallen goed. Nu viel ik voor andere bolletjes wol vol grijze -en pertoltinten, prachtige kleuren vind ik. Ook lekker dikke wol maar ze schieten daarentegen toch niet echt op.
Maar het is verder niet erg veel en lastig werk dus ik verwacht dat deze wellicht het eerste WIP-af zullen zijn. Vooral nu m'n allerlaatse WIP dramatisch is afgelopen...

Want dát was m'n meest recente project. Ik had er zoveel zin in en m'n hoofd was er al tijden mee bezig. Het breien van een spencer/pullover met doorlopend motief. Leek me ideaal, niet zo omslachtig als een hele trui en toch lekker praktisch. Op pinterest had ik al talloze inspiratiebronnen opgeslagen, patronen opgezocht, wol en kleuren uitgekozen, besteld en met enige vertraging thuisbezorgd gekregen. En vol goede moed begonnen na eindeloos veel rekenen en steken tellen.

Eerst een flink stuk boord gebreid en daarna eindelijk richting het motief.... Maar een paar toeren verder kreeg ik de indruk dat dat motief helemaal niet duidelijk tot z'n recht kwam. Te prielerig. Misschien kon ik het motief beter vergroten? Weer aan het tellen geslagen, nieuwe stekenpatronen getekend en uitgezocht waar dan het best de minderingen en meerderingen konden komen.
Om vervolgens tóch het besluit te nemen om álles helemaal uit te halen.... al-les! Want ook over de boord had ik gaandeweg stiekem m'n bedenkingen gekregen, die leek bij nader inzien toch iets te ruim uit te vallen en dat is geen goed teken voor de maat van het hele ding. Rigoureus besluit, vooral omdat al het gedane werk nog vers in m'n geheugen lag, maar wel beter.
Dus alle bolletjes liggen nu weer keurig opgerold in het doosje en dat staat eventjes uit het zicht. Moet nieuwe moed verzamelen en vooral eerst een beter proeflapje breien, voor ik me weer aan een tweede poging waag.

Zo zie je maar dat er van alles gaande is achter de schermen, maar niet per se heel efficiënt. Vast heel herkenbaar voor velen, zo troost ik mezelf.







dinsdag 14 maart 2017

Een jaartje erbij

Afgelopen voorjaarsvakantie was een beetje de eerste verjaardag van mijn antieke sokkenbreimachientje, het was namelijk precies een jaar geleden dat ik 'm kocht. Sinds die tijd staat ie standaard geïnstalleerd in de woonkamer te pronken. Bijna iedereen die binnenkomt maakt er wel een opmerking over (Waar is dát apparaat voor?) en bewondert de fijnemechaniek en ambachtelijkheid ervan. Het is ook écht een heel mooi machientje om te zien. Daarentegen is het niet zo dat ik er heel regelmatig achter sta, maar ook stilstaand geniet ik er heel erg van, en áls de gelegenheid zich dan voordoet kan ik ook meteen aan de slag.

En die gelegenheid deed zich weer eens voor want niet alleen de sokkenbreimachine verjaarde deze maand, óók mijn zus werd een jaartje ouder. En als cadeautje wilde ze graag een paar Bontesokken hebben. Dat was op zich een verrassende vraag want wie eerdere berichten op deze blog leest weet dat m'n zus niet erg happig was op zelfgebreide sokken. Zo zie je maar weer, langzaamaan weet ik haar toch om te krijgen!
Hoewel ze aangaf dat ik er best de tijd voor mocht nemen om ze op m'n gemakje te maken, wilde ik toch per se proberen om het op haar verjaardag zelf al te geven (dat gaf me precies anderhalve dag!) want zo'n uniek verzoek moet je natuurlijk meteen inwilligen. En des te leuker om haar ermee te verrassen als ze het eigenlijk nog niet verwacht. Ik had nog net vakantie dus dat moest lukken.

Vol goede moed aan de slag. Alle bolletjes wol erbij gehaald, kleurtjes en volgordes uitgekozen, in de juiste volgorde opwinden op de spoel en breien maar. Per sok ben ik dan in totaal al gauw 2 uur kwijt. Het zou een stuk sneller gaan als je maar met één bolletje wol hoefde te breien maar in de Bontesok gaan er talloze die steeds afgewisseld worden. Zo wordt elke sok uniek en kleurrijk.

Als ze dan na een halve dag van de machine afkomen ben je er nog niet. De teenstukken zijn dan nog half open en moeten met een speciale steek onzichtbaar worden dicht geregen. En dan zijn er óók nog de eindeloze aantal draadeindjes om in te stoppen. Bijna wel 70 per sok, en het liefst ook een beetje netjes. Van binnen ziet het er dan ongeveer zo uit.

Het instoppen zelf vind ik eigenlijk helemaal niet eens zo'n rotklusje, maar wel als je alles achter elkaar af wil krijgen. Voor je het weet ben je dan wéér een halve dag verder en een beetje behoorlijk tureluurs.

Het kostte al met al dus een volle vakantiedag aan werk maar ik had ze op tijd af!! De eerste Bontesokken voor m'n jarige zus! Gefeliciteerd Mirjam, en welkom bij de Bontesokken-club!

P.S. Wil je nou zelf ook zo'n uniek paar huisgemaakte Bontesokken hebben? Dat kan. Hier vind je alle informatie over hoe en wat.

Sokkenpaar: 22
Maat: 41 voor Mirjam.
Wol: Verschillende kleuren en merken sokkenwol.
Hiel: Short row
Techniek: CSM 72, cuff down
Aantal toeren: Boord 20, been 95, voet 60